&شکستن فک آرتین&
&شکستن فک آرتین& صبح زودازخواب بیدارشدم کلی کارداشتم آرتین دیربیدارشدمنم تاعصرمشغول کارکردن بودم ساعت پنج عصرآرتین وبابایی رفتن بیرون آخه آرتین میگفت حوصلم سررفته منم بقیه ی کاراموکردم وشام روآماده کردم ساعت نه شب برگشتن وبه اصرارآرتین دوچرخه شوبردن براتعمیر(چندروزی بودلاستیکش پنچرشده بود).وقتی برگشتن من گفتم حوصلم سررفته بود خوب شداومدین بابایی هم گفت آماده شین شام بریم پارک تاهم حال وهوای ماعوض بشه هم آرتین دوچرخه سواری کنه.همه چی عالی بود بعدازیه روزسخت کارکردن یه شام سه نفره اونم توپارک خیلی میچسبید شام روجمع کردم وچایی ریختم آرتینم بادوستایی که توپارک پیداکرده بودمشغول مسابقه بود منم که ازروی عادت مشغول خوندن آیت الکرسی بودم آرتین بادوستاش میگفت ،میخندید،مسابقه میدادوماازخوشحالی آرتین ذوق زده میشدیم ساعت یازده شب یهویی بادوچرخه خوردزمین چنان جیغی زد که نمیدونم چطوری خودمونوباپای بدون کفش بهش رسوندیم فقط داشت گریه میکرد دستموکشیدم سرش دیدم چیزی نشده باباش هم به دست وپاش وصورتش نگاه کرد چیزی نشده بود ولی وقتی سرشوبالابردزیرچونه ش بازشده بود وسمت راست صورتش ورم کرده بود.باعجله بردیم بیمارستان دیگه قلبمون داشت ازجادرمیومد خودشم ترسیده بودوهی میگفت مامان بابانگران نشین چیزی نیست.گفتن بایدبخیه بزنیم وبابایی رفت چسب بخیه بخره خانوم دکترباآقای پرستارمشغول معاینه صورتش شدن گفتن احتمالافکش دررفته ویه عکس نوشتن رفتین عکس روگرفتن وآوردیم وخانوم دکتره گفت مشکلی نیست.یکم آروم شدیم چسب بخیه پیدانکردیم رفتیم بیمارستان دیگه وباهزارمکافات دوتاچسب بخیه زدن.اومدیم خونه اون شب تاصبح نخوابیدیم توازدردبدنت نمیخوابیدی ماهم ازدردکشیدن توقلبمون دردمیگرفت.تاهواروشن بشه برامون چندسال گذشت صبح بابایی رفت اداره منم ازبیخوابی سرم دردمیکردرفتیم خونه مامانم نه میتونستی حرف بزنی نه غذابخوری.عصربردیمت دکترگوش حلق بینی ویه عکس دیگه نوشت وبعدازدیدن عکس گفت که فکت شکسته ...باشنیدن این خبردنیاروسرمون خراب شد آخه این چه بلایی بود ...کاش سرمامیومد وبراتوچیزی نمیشد
بردیم بیمارستان تاجراح فک ببینه که اونجانبود.مامانمم اومدوبردیمت تاچسب بخیه تودرست بزنن آخه ناجورچسبیده بود وآقای شریفی بادیدنش گفت بایدبدوزمش چسب نمیتونه نگه داره چنان جیغی میزدی که دوست داشتم همون موقع بمیرم ونبینم اون حالتو بابایی هم مثل من بود خوب شدمامانم باهامون بود وگرنه نمیشدتورونگهداشت سه تابخیه زد وبرگشتیم خونه مامانم .ازبس گریه کرده بودی خوابت بود برات سوپ گذاشتم ووقتی بیدارشدی باسرنگ بهت میدادم.شب رواونجابودیم صبح رفتیم پیش دوتاجراح دندانپزشک تاعکساتوببینن واوناهم نظربدن اوناچیزی تشخیص ندادن گفتن توعکس زیادمشخص نیست.براهمین عصرراهی تبریزشدیم اونجابردیم بیمارستان امام رضا (ع)وبرات عکس نوشتن وبعدبردیم جراح فک وبعدازدیدن عکس ،گفت که شکسته وبایدعمل بشه وگفت که ببریمت بیمارستان امام رضا(ع)شب روخونه عمه آرزوموندیم صبح منوتووبابایی ومامانم بردیم درمانگاه بیمارستان واونجاگفتن بستری بشی چقدرروزدردناکی بود چقدرقلبم دردمیکرد چقدرناراحت بودیم رفتیم برابستری شدن خیلی بی تابی میکردی وبهونه میاوردی مامانم برات یه ماشین آتش نشانی خرید وتوسرگرم شدی وبهونه آوردن یادت رفت.وفرداشم عمه فریده یه موتوربرات خرید تابیتابی نکنی.مامانم برگشت شهرمون ومنوبابایی پیش آرتین موندیم.سه شنبه بستری شد وگفتن پنج شنبه عمل میشی.این دوروز برامون ازبدترین روزابودوتواین چندروزی که بیمارستان بودی کلی اومدن براملاقاتت وبه عمه آرزوهم زحمت دادیم(ممنون ازهمه ی کسایی که تنهامون نذاشتن).شب اول بابابایی پیشت موندیم تاصبح گریه کردی الهی بمیرم برات دردداشتی.روزبعدبامامانم پیشت موندیم تواین دوشب منوتو تویه تخت میخوابیدیم ولی توتاصبح گریه میکردی ولی شب قبل عمل اولش آروم بودی وتوبغلم خوابت بردولی من نخوابیدم نگات میکردم وبیصدااشک میریختم،برات کلی دعامیکردم،نوازشت میکردم،ولی بغض داشت گلوموخفه میکرد،آخه توکه فرشته ای چرابایداینهمه عذاب میکشیدی؟اون چندساعت برام هزارسال گذشت بعدنصف شب شدوتودوباره ازشدت دردبیدارشدی وگریه کردی.از۱۲شب گفته بودن چیزی نخوری صبح خواب بودی که اومدن سرم وصل کنن وبیدارشدی ودوباره گریه هات شروع شد.کاش میمردم واونطوری نمیدیدمت همش میگفتی گرسنمه،تشنمه.قراربوداولین عمل توباشی ولی سومین عمل شدی وباهزارمکافات همونطورگرسنه وتشنه نگهتداشتیم.بابایی هم پیشمون بودولی توهمچنان دردداشتی وبی قراربودی.
ساعت ۱۲/۵۰رفتیم براعمل منم همراه توتااتاق عمل رفتم وبهت میگفتم میریم عکس بندازیم فدات بشم من جیگرم که یه چیزایی حس کرده بودی بدنت یخ بود رنگ وروت پریده بود تابریم اتاق عمل بایدازاون سالن بزرگ عبورمیکردیم یه سالن بزرگ پیچ مانند که تعدادزیادی اتاق عمل بود رفتیم ورسیدیم اتاقی که براتوآماده کرده بودن روتخت درازکشیدی تادکترامیومدن نزدیکت میگفتم آقای دکتر،خانوم دکتراومدیم براعکس اوناهم میدونستن بخاطرتومیگم داروی بیهوشی روزدن وتودردانه ی من بیهوش شدی بدن خودمم یخ کرده بود بهم گفتن خانوم دمپایی شوبرداربروبیرون اومدم بیرون تااون سالن روطی کنم چنددقیقه طول میکشید چنان گریه ای میکردم خصوصامیدیدم دمپایی آرتین دست منه وخودش نیست دویدم تااون سالن وحشتناک تموم شد ورفتم بیرون کناربابایی وایستادم وگریه امونم نمیدادفقط داشتم برات آیت الکرسی میخوندم .تودلم میگفتم یاامام رضا(ع)خودت یه نظری به آرتین بکن،میگفتم من آرتینوازتوهدیه گرفتم حالاهم آوردیم توبیمارستان خودت پس پسرموبه خودت میسپارم،میگفتم یاامام رضا(ع)فقط یه نگاه توکافیه تاتمام مریضاشفاپیداکنن خودت دستی به سرشون بکش تابادل خوش ازاینجابرن. مامانم ومادرشوهرم اونجابودن اوناهم گریه میکردن ولی جلومن خودشونوکنترل میکردن .زمان به سختی میگذشت تاشد۱۴/۳۰گفتن بابای آرتین بیاد هرچقدربهشون التماس کردم بزارن منم بیام تونذاشتن اون آقاهه میگفت مامانی ونمیشه بری پسرتوببینی آخه اون گریه هامودیده بود ولی یواشکی اومدم توونگات کردم داشتی گریه میکردی بابایی بغلت کرد وآوردتابریم بخش قیافتودیدم انگاری یه چیزی ازبدنم اومدبیرون میگفتم این آرتین نیست ،نیست...صورتت ورم کرده بود،دورچشات ورم کرده بود،دهنت اینقدربازشده بودکه لب پایینت تاپایین چونه ت بود.کنارلبات شکاف برداشته بود،بینیت وگوشهات پرخون بودوصداتم خشک شده بود وگریه میکردی بردیمت بخش تامامانم تورودید ازحال رفت مادرشوهرم وعمه آرزووبابایی مامانموبردن سالن پرستارافشارشوگرفتن فشارش میرفت بالاوافت میکرد.توهم نه منومیشناختی نه بابایی رو.به مالگدمیزدی به تخت لگدمیزدی بامشت میزدی سرت ودستتومیبردی دهنت خلاصه به زورنگهت میداشتیم. فقط میگفتی ای وای دهنم بریم خونه.کل مریضا،همراه ها،دکتروپرستارداشتن مارونگاه میکردن وحشتناک جیغ میزدی وماروهل میدادی برات دوتامسکن قوی زدن وگذاشتیمت روویلچرورفتیم سالن تاخوابت ببره بعدازیک ساعت ونیم خوابت برد وتندتند میپریدی .شب چشاتوبازکردی وگفتی مامان پیشم بمون واونموقع ماروشناختی.انگاردنیاروبهمون دادن یکم رفتیم حیاط بیمارستان مامانمم قربونش برم توحیاط خوابیده بودرفتیم پیشش ویکم پیاده روی کردی ویکم حالت بهتربودوقتی اومدیم بخش یکم گذشت که آقای دکترمنوصدازدوگفت بایددندونای آرتینوببندیم دوباره دتیاروسرم خراب شد بابایی اومد دکتربه بابایی هم گفت .دوتادکترمحمدی اومدن ویکیش درتلاش بوددهنتوبازکنه اونیکی هم باسیم دونه دونه میبست.دوباره وحشتناک جیغ میزدی بابایی بادکتراپیشت بودمن اینوراتاق داشتم گریه میکردم وبرات دعامیکردم تابتونی تحمل کنی فدای توبشم من تااینکه بستن تادوروز (تاوقتی که مرخص بشی)نمیتونستی حرف بزنی،چیزی بخوری،حتی بزاق دهنتوقورت بدی،روزای بدی بود باسرنگ بهت چایی،آبمیوه،سوپ،میدادم دوروزنگهداشتن وشنبه مرخص شدی.وفقط باسرنگ بهت غذامیدادم اونم فقط غذای صاف شده چون لثه هاتوباسیم بسته بودن وبعدفک بالاوپایینتوباسیم قفل کرده بودن تاتکون نخوره وجوش بخوره.امروزبیست وسه مرداده وبیست مردادبردیمت دکتر واون قفلی که باسیم بودروبازکردن وباکش بهم وصل کردن وگفتن موقع غذاخوردن بازکنید وبعدببندید.چقدرباشنیدن این خبرخوشحال بودیم آخه تواین مدت ماهم پیش توغذانمیخوردیم تاهوس نکنی وقتی میرفتیم خونه مامانم تک تک میرفتیم آشپزخونه وغذامیخوردیم تاتونبینی همون روزکه باکش بستن برانهارکباب خوردی فدات بشم من چقدرمنوبابایی ومامانم بادیدنت خوشحال بودیم ،شب رسیدیم خونه دوباره کباب خوردی،وفرداش عیدقربان دوباره کباب خوردی وشب هم ماکارونی خوردی (عاشق کباب،ماکارونی،اسنک،کباب مرغ،پیتزاوسانویجی)(وتواین چندروزکه دهنت باسیم بسته بودسوپ ،آش،آبگوشت،روپختم وازالک ردکردم وآبشوخوردی.وتوغذاهات پای مرغ و پاچه میریختم تاضعف نکنی.)روزای بدی بود که خداروشکرپشت سرگذاشتیم الآن خداروشکر بهتری غذاروبادستم له میکنم وتوفقط قورت میدی.ودوشنبه قراره دوباره بریم تبریر تاانشاالله سیمهاروبازکنن.
پسرگلم انشاالله که هیچوقت هیچ بلایی سرت نیاد انشالله دستشونم دردنکنه.
مامانم ایناهم یه خروس سربریدن تابلاهاازت دورباشن.
پ.ن:دکترایی که عملت کردن دکترمرتضوی وغنی زاده بودن.ودکتر فرهادی،محمدی،حسن آبادی،محمدی(۲)،هرچندساعت میومدن برامعاینه ت.دستشون دردنکنه.
انشاالله هیچ کسی توتخت بیمارستان اسیرنشه .الهی آمین.
